Aangetrokken tot hulp & Hulp bij tekenen - Een reis naar Roemenië
In dit artikel doet Verena Hanke-Neuland verslag van een bijzondere reis naar Roemenië. Ze schrijft ook over het geluk en de vrijgevigheid van een gemeenschap die elkaar in het dagelijks leven steunt en zowel kleine als grote obstakels overwint.
Dit jaar vieren we ons 50-jarig jubileum. We zijn ontzettend blij en dankbaar dat we al zo lang bestaan. Het bereiken van deze mijlpaal vereist een aantal ingrediënten: moed, ideeën, een passie voor innovatie, discipline, doorzettingsvermogen... en één ingrediënt waar we geen controle over hebben: geluk.
Gelukkig hadden we daar al een flinke voorraad van.
Niet iedereen ter wereld heeft dat. Dat weten we.
Daarom willen we ons jubileumjaar aangrijpen om ons geluk te delen. We willen mensen helpen die in andere delen van de wereld wonen en het veel moeilijker hebben om een positieve verandering te bewerkstelligen.
Je hoeft niet eens ver te zoeken. Nooit eerder was de welvaart wereldwijd zo ongelijk verdeeld als nu. In Roemenië bijvoorbeeld leeft meer dan de helft van de bevolking onder de Europese armoedegrens (op basis van koopkrachtpariteit).
Gelukkig kun je zelf invloed uitoefenen op "goede relaties".
Ik heb een e-mail gestuurd naar een van onze leveranciers. We hebben al jaren een goede relatie. Hij heeft zakelijke contacten in Hongarije en Roemenië, omdat hij daar oorspronkelijk vandaan komt. Dus ik vroeg of we samen iets leuks konden doen op de scholen daar.
Kort daarna antwoordde hij: "Ik doe mee." Er werd prompt een afspraak gemaakt in Eichenzell, waar we samen besloten een grote donatie naar Roemenië te sturen. Slechts enkele dagen later begonnen we met inpakken in Neuland. Iedereen hielp mee. Dank jullie wel!
En toen kwamen de vrachtwagens aan. Tafels, stoelen, prikborden, flipcharts, whiteboards en zelfs rollen vilt voor prikborden werden ingeladen en naar Roemenië vervoerd. Wat een geluk dat we erop konden vertrouwen dat alles veilig en in goede staat zou aankomen.
Stadhuis in Lazarea.
De eerste actie van onze beweging " DRAWN to HELP – HELP to DRAW" is van start gegaan. Meer acties zullen in de toekomst volgen.
Ons doel: overal ter wereld ruimte creëren voor visualisatie, communicatiemogelijkheden en het delen van kennis en ervaringen.
De gedoneerde producten waren veilig aangekomen. Maar we wilden ook de mensen ter plaatse ontmoeten en zien wat er nog meer nodig was. Dus reisden Guido en ik naar de plek waar de donaties echt een verschil moesten maken: Lazarea in Transsylvanië. Er wonen bijna 3.500 mensen, van wie de meerderheid oorspronkelijk Szeklers zijn, oftewel mensen van Hongaarse afkomst.
We vlogen naar Boekarest, namen vervolgens de trein naar Brașov en reden uiteindelijk naar Lazarea. De ontvangst was zo hartelijk dat we vaak sprakeloos waren. Of het nu de burgemeester, de schooldirecteur(s), de leraren of de ouders van de kinderen waren, we werden met open armen ontvangen. Vaak met schnaps en zelfgemaakte lekkernijen 🙂
Hier stonden we in de rij voor een groepsfoto met de leerkrachten van de basisschool.
Receptie in de lerarenkamer; achterin zie je István, zijn vrouw Ibolya en twee docenten. En op de achtergrond: het prikbord met koffiebonen dat we hebben opgestuurd. Dit helpt de docenten om gemakkelijker met elkaar te communiceren.
We ontmoetten herhaaldelijk mensen die een aanzienlijk deel van hun tijd besteden aan het dienen van de gemeenschap. Ze werken samen om kennis en gereedschap te delen. István (Stefan), een opgeleide dierenarts die later politieagent werd, vertelde ons dit. Hij heeft echter in de loop der jaren zoveel ervaring opgedaan in de bouw en renovatie dat hij regelmatig helpt bij bouwprojecten in Duitsland. Hij zou zijn kennis en ervaring graag in zijn dorp willen delen, maar de benodigde apparatuur ontbreekt vaak. We hopen dat deze situatie zal veranderen.
Gastvrijheid van een bijzondere soort
Nadat onze reservering bij een kleine lokale herberg helaas niet doorging, werden we opnieuw buitengewoon gastvrij ontvangen: István en zijn vrouw Ibolya nodigden ons spontaan uit om bij hen te logeren. Ze spreken allebei uitstekend Duits. Ze hebben drie kinderen, die allemaal naar de plaatselijke scholen gaan. Ze zijn buren van Zoltán en zijn vrouw Czilla, die lerares is in de buurt.
Iedereen helpt mee.
Czilla coördineerde ook de distributie van de gedoneerde producten ter plaatse. Zo werd ervoor gezorgd dat de juiste spullen op de juiste plek terechtkwamen.
Hier is Czilla met de nieuwe blauwe stoelen in haar klaslokaal (in haar favoriete kleur... dat is niet moeilijk te zien...).
Natuurlijk is er een groot team van vrijwilligers, zoals leerkrachten en ouders van de schoolkinderen. Dat maakte echt indruk op ons. Ze werken zo natuurlijk samen – zowel professioneel als persoonlijk. Ze zijn vrienden en helpen elkaar. Iedereen draagt bij en steekt een handje toe. Zo delen en ruilen ze bijvoorbeeld fruit, groenten, (geiten)melk en vlees.
Maar terug naar de school: de klaslokalen waren voorheen vaak ingericht met oud meubilair en boden weinig ruimte voor schoolborden. Tijdens ons bezoek troffen we echter in elk klaslokaal minstens één extra whiteboard van Neuland aan, en sommige klaslokalen hadden ook flipcharts, mediakarren of nieuwe stoelen. De vilten prikbordbekleding die we hadden meegestuurd, was ook erg populair. Deze werd gebruikt om de voorheen eenvoudige piepschuim borden te bekleden.
István en Guido leggen de laatste hand aan het meubilair dat in de school gebruikt zal worden.
De bibliotheekdirecteur (uiterst rechts) was erg blij met de nieuwe zitplaatsen en tafels. De kinderen uit het dorp wachten er vaak op de bus of hun ouders en lezen er even. Nu zijn er stoelen en zelfs een flipchart beschikbaar.
Helaas hadden de kinderen nog schoolvakantie toen we er waren, dus we hebben er maar een paar leren kennen (buiten schooltijd). Ze hebben ons ijverig Roemeens en Hongaars geleerd. Maar dat was niet alles. We kregen ook foto's van de schoolkinderen met de Neuland-tablets. Wat geweldig dat ze al in gebruik zijn!
De klas van de Bethlen Gabor basisschool was erg blij met de Neuland-tablets. En wij waren erg blij met deze foto.
Kinderen van de Bethlen Gabor basisschool
Echte gemeenschap is ook een schat.
Al met al hebben we veel geleerd: in Duitsland zijn we over het algemeen rijk aan materiële zaken. Maar als het gaat om "samenwerken voor een gemeenschappelijk doel", oprechte solidariteit en dankbaarheid voor wat we hebben, lopen onze Roemeense buren uit het dorp Lazarea misschien wel een stapje voor op ons hier in Duitsland. In dat opzicht zijn zij rijk.
En ze delen deze overvloed altijd graag met hun gasten. Zo werden we bijvoorbeeld afgelopen weekend verwelkomd bij een barbecue, waar we verschillende bekende gezichten tegenkwamen: leraren, de directrice, buren en vrienden. Ze hadden eten klaargemaakt en we brachten de hele dag door met een grote groep dorpsbewoners. Er werden aardappelen gegrild boven het vuur.
En daarnaast zelfgekweekte groenten zoals paprika's en tomaten... en natuurlijk weer zelfgemaakte schnaps... er is gewoon zoveel fruit op het terrein...