Ik vind humoristische mensen ontzettend aantrekkelijk!

Een interview met Sandra Dirks

Sandra Dirks: heeft geen flauw benul van voetbal – ondanks deze eerlijke zelfbeoordeling komt ze over als een doorgewinterde stadionbezoeker die elk weekend het enige echte, onverslaanbare team aanmoedigt. Maar haar enthousiasme is niet gericht op 22 spelers en een bal, maar op haar nieuwe Bikatools. Haar humoristische video, die ze op YouTube plaatste, trok de aandacht met zijn geestige en fantasierijke vormgeving. Wie is deze vrouw die zo enthousiast wordt van presentatiemateriaal?

Sandra Dirks , geboren in 1971, begon haar carrière na haar middelbareschooltijd op de parfumafdeling van warenhuis Karstadt en werkte zich snel op van assistent tot trainingsmanager. Gaandeweg ontdekte ze dat haar ware talent lag in het motiveren van haar medewerkers – en dat met een flinke dosis humor. Het is dan ook geen wonder dat ze deze kennis niet onbenut liet en vijf jaar geleden haar eigen bedrijf, apprenti, oprichtte als zelfstandig trainer. Daar geeft ze seminars voor trainees, junior medewerkers en verkoopmedewerkers in de detailhandel, en heeft ze zich ook gespecialiseerd in 'train-the-trainer'-seminars. Ze hecht veel waarde aan plezier, en daarom is ze nu ook actief als comedytrainer. Haar partners zijn onder andere de bekende komiek Max Giermann en de comedyschrijver Michael Krieg.
Als communicatief persoon houdt ze niet alleen een blog bij, maar is ze ook actief op de bekende sociale netwerken en zorgt ze ervoor dat ze regelmatig tweet.
Haar enthousiasme voor Neuland-producten en haar interessante carrière zijn goede redenen om mevrouw Dirks te interviewen.

Guido Neuland: Van personeelstraining tot komedie – hoe is deze ontwikkeling tot stand gekomen?

Sandra Dirks: Ik ben altijd al gefascineerd geweest door humoristische mensen. Dit is een serieus interview, maar ik vind humoristische mensen gewoon ontzettend sexy. Vier jaar geleden begon ik met cursussen comedy schrijven en stand-upcomedy. Toen kreeg ik het idee om deze kennis te combineren met seminarinhoud. Mijn volgende stap was om dit te delen met andere trainers en train-the-trainer seminars aan te bieden. Ik overtuigde comedyschrijver Michael Krieg om samen een concept te ontwikkelen. Dat was drie jaar geleden. Sindsdien hebben we het seminar verfijnd en continu verrijkt met de praktische ervaring uit onze beide vakgebieden. Tot nu toe hebben we het alleen intern gebruikt. Ik denk dat de lezers van dit interview zich zeker moeten aanmelden voor ons open seminar. 😉 (O jee, schaamteloze reclame, mevrouw Dirks!) Afgelopen zaterdag hebben we het train-the-trainer seminar opgenomen. De komende weken zullen we fragmenten online plaatsen om te laten zien dat het onderwerp niet abstract of onzinnig is. Veel trainers en HR-professionals aarzelen om humor of komedie te gebruiken, omdat ze het te moeilijk vinden en bang zijn dat ze zichzelf en hun onderwerp belachelijk maken. In mijn seminars heb ik echter gemerkt dat deelnemers de informatie veel beter onthouden na een goede lachbui. Ik vind het geweldig om mijn seminardeelnemers veel te zien lachen.

Guido Neuland: Is dat niet onprofessioneel? Waarom ga je niet gewoon op een comedy-podium staan?

Sandra Dirks: Nee, het is niet onprofessioneel, en nee, ik wil niet op een comedy-podium staan; ik wil de seminarruimte 'op z'n kop zetten'. Hier sta ik veel dichter bij de mensen, en ik denk dat ik met humor veel kan bereiken, bijvoorbeeld door interesse te wekken voor onderwerpen die over het algemeen als ontzettend saai worden beschouwd. Ik moet er wel aan toevoegen dat mijn passie meer ligt bij technische onderwerpen en salestrainingen. In een context van zelfontdekking en coaching zou humor, zoals ik die graag gebruik, misschien wat ongepast zijn of zelfs bot overkomen. Humor kan ook als interventie in coaching worden ingezet, en dat is een zeer effectieve aanpak. Maar dat is niet langer mijn voornaamste focus. Hoewel ik moet toegeven dat ik het leuk vind om de draak te steken met dat 'afgezwakte trainersgedoe' met zijn zorgvuldig gekozen vocabulaire, dat ik ken van mijn eigen professionele ontwikkelingscursussen en dat ik nooit echt heb kunnen omarmen, of slechts oppervlakkig. Het wordt vooral grappig als ik deelnemers in mijn seminar heb die worstelen met zelfreflectieproblemen en deze 'zachte' onderwerpen nogal vreemd vinden. Als iemand coaching nodig heeft, verwijs ik diegene door naar een uitstekende collega in mijn netwerk.

Guido Neuland: Welk advies kunt u geven aan iemand die, net als u, zich dagelijks ergert aan "chagrijnige, ellendige mensen" (letterlijk citaat)?

Sandra Dirks: Ik maak nog steeds gebruik van de kennis die ik in de verkoop heb opgedaan. Tijdens de pauzes zaten we met verschillende verkopers bij elkaar en praatten we over 'die' klanten. We parodieerden ze, maakten grapjes over ze en lachten tot we er tranen van in onze ogen kregen. Na zo'n pauze kon je volledig ontspannen en vrolijk aan de slag met nieuwe klanten. En als er iets misging, wist je dat je wel gelijkgestemden zou vinden met wie je ook samen de situatie goed kon doorstaan. Daarna is het allemaal vergeten. Tenminste, meestal.
Tegenwoordig blog en tweet ik over dit soort dingen. Als ik me ergens aan stoor, lees je dat op mijn persoonlijke of professionele blog, in mijn Facebook-statusupdate of op Twitter. Dan is het openbaar en hoef ik me er niet meer aan te storen. Het internet is fantastisch, en als de persoon in kwestie het leest, hebben we misschien een goede basis voor een constructieve discussie. Dat heb ik al eerder meegemaakt. Heel bevrijdend. Maar ik wil niet eens met die twee chagrijnige oude mannen van de beurs praten; zij zouden het er wel over willen hebben. Daar heb ik geen interesse in. Iedereen die niet vanaf het begin wil meedoen, kan beter wegblijven.

Guido Neuland: Wat spreekt u zo aan in de producten van Neuland? Welke andere producten kunt u op een vergelijkbare manier bewonderen?

Sandra Dirks: Schoenen en handtassen!!
– Oh, voor mijn werk?! Ik bestel ook graag leuke seminar-speeltjes bij Trainerswarehouse.com, Metalog of Pappnase. Als die pakketten aankomen, word ik net zo enthousiast. Ik denk dat ik er zelfs een kort filmpje over zou kunnen maken; het pakket uit Amerika kwam afgelopen vrijdag aan. De opwinding is nog steeds voelbaar. Blijkbaar kijken mensen dat soort filmpjes op YouTube.

Ik ben ook een groot fan van nieuwe methodologieboeken . Ik ontdek er altijd iets nieuws in en vind ze erg inspirerend.
Wat ik zo aantrekkelijk vind aan de producten van Neuland is enerzijds de kleuren en vormen, en anderzijds de praktische details die ik als trainer enorm waardeer. Ik denk vaak: "Wauw, hier is echt goed over nagedacht. Dat is precies wat ik wil." De Novario combicase is daar een voorbeeld van; ik heb hem net besteld. Vorig jaar zag ik een vergelijkbaar ontwerp op Manufaktum in Berlijn en vond ik het een geweldig idee. Blijkbaar hebben jullie bij Neuland het potentieel ervan ingezien, vonden jullie het een goed idee en hebben jullie het meteen aan jullie productlijn toegevoegd. Met kleuren en vormen bedoel ik niet de wolkvormige markers of presentatiekaarten. Ik geef veel meer de voorkeur aan de kleurrijke markers voor trainers en facilitators, die prettig in de hand liggen en die ik met veel enthousiasme gebruik om flipcharts te maken. Ik gebruik ook presentatiekaarten omdat ze in verschillende situaties praktisch zijn. Maar als het op facilitatie aankomt, heb ik vaak een vreemd gevoel. Er zijn talloze boeken die beschrijven welke vorm en kleur bedoeld zijn voor welke vragen of begeleidingscycli, en dat deze nauwgezet moeten worden gevolgd. Waarschijnlijk omdat anders de flipchart zou ontploffen, of er iets even vreselijks zou gebeuren. Dat smoort mijn creativiteit en doodt mijn enthousiasme voor presenteren met kaarten. Ik ben ermee gestopt. Ik vind het altijd grappig als ik presentatietraining geef aan examenkandidaten en dan zulke slimme halve waarheden moet verkondigen als: "Gebruik maximaal 2-3 kleuren op een flipchart!" – terwijl de deelnemers dit enthousiast lezen op de kleurrijke flipchart, die in werkelijkheid helemaal niet kleurrijk is, maar liefdevol ontworpen met zes kleuren. Waar zijn 25 kleuren anders voor? Dat is altijd hilarisch tijdens het seminar, want dan leg ik uit waarom ik het zo doe en onder welke omstandigheden de deelnemers het wél kunnen doen.

Guido Neuland: Wat is je favoriete trainingselement en waarvoor gebruik je het?

Sandra Dirks: Ik kan echt niet kiezen. Er zijn verschillende elementen die ik graag vaak gebruik. Deze methoden komen vaak uit het improvisatietheater. Eén oefening is echter legendarisch. De deelnemers vragen me vaak eerst of ik het meen en, trouwens, of ik mijn 'pillen' al heb ingenomen, of misschien wel te veel. Het is de afsluitende, grote herhaling van de lesstof met een karaokesessie. Na wat gemopper of ongeloof veranderen de deelnemers in professionele zangers, songwriters en performers die Detlef D. Soost en zijn popsterren er maar saai uit laten zien. Daar geniet ik echt van, en de deelnemers verdiepen zich weer intensief in de lesstof en hebben vervolgens plezier in de performance. De regels van de castingshow zijn duidelijk, en iedereen is door naar de volgende ronde! Natuurlijk moet ik daarvoor wel een veilige omgeving creëren. Dus, aan het einde van een meerdaags seminar. Onlangs biechtten twee deelnemers me op dat ze het liedje tijdens het examen zachtjes hadden geneuried om te onthouden wat ze hadden geleerd. Nou, daar heb je het, DAT is uiteindelijk wat voor mij telt.

Guido Neuland: Uw basishouding is om uzelf niet te serieus of te belangrijk te nemen. Welke mogelijkheden ziet u om dit concept op uzelf toe te passen, en aan wie zou u dit willen adviseren?

Sandra Dirks: Ik wil al mijn collega-trainers en docenten absoluut aanraden dit te doen. Als ik gesprekken van sommige collega's opvang, schrik ik ervan. Ze nemen onderwerpen bloedserieus. Ik sta versteld dat ik het heb overleefd zonder ooit iets over dit belangrijke onderwerp te hebben gehoord. Hoe moet een deelnemer zich dan voelen? Klein, onwetend, dom? Begrijp me niet verkeerd, dit moet niet verward worden met oppervlakkigheid en gevaarlijke halve kennis. Helaas komt dat maar al te vaak voor in ons vakgebied. Het gaat erom dat je jezelf vanuit een extern perspectief bekijkt en beseft dat er meer in het leven is dan alleen onderwerpen. Dan realiseer je je ook dat je je eigen onderwerp in boeiende contexten kunt plaatsen en het misschien veel leuker of aantrekkelijker kunt maken voor de deelnemers. Zo win je nieuwe vrienden voor het onderwerp dat zo belangrijk voor je is.

Guido Neuland: Stel je voor dat je een jaar vrij krijgt, zonder je zorgen te hoeven maken over inkomen, enz. – wat zou je doen?

Sandra Dirks: Ik zou me verder willen scholen. Gek, hè? Maar in ons vakgebied ben je eigenlijk altijd wel een beetje een bijscholingsverslaafde. Het zou zeker een creatief jaar worden. Ik zou stage willen lopen bij een van mijn favoriete tv-series, en werken op de verschillende productieafdelingen. Misschien zou ik er ook nog een of twee acteer- of comedycursussen bij nemen. Daarnaast zou ik intensieve één-op-één coaching boeken bij communicatiecoaches, zodat ik aan het einde van het jaar moeiteloos grote overzichtsposters kan maken. Geen zorgen over inkomen? Dan zou ik ook mijn schoenen- en handtassencollectie uitbreiden. Ik ben dol op shoppen! Kijk, ik werk in de detailhandel; je moet constant experimenteren om bij te blijven.

Guido Neuland: Ik vind het contrast tussen "droge" prestatie-indicatoren zoals LUG en KER en het komische thema fascinerend. Is de humor een belangrijk tegenwicht?

Sandra Dirks: Deelnemers komen naar het seminar met bedenkingen en angsten over dergelijke onderwerpen. Plezier biedt de mogelijkheid om te ontspannen en tot rust te komen met betrekking tot deze onderwerpen. Velen hebben nog steeds belemmerende overtuigingen zoals: "Dat kun je niet!" of "Dat is vreselijk ingewikkeld en moeilijk te begrijpen." – Humor helpt in deze situaties. Waar gelachen wordt, kan men ontspannen en zich openstellen voor het leren.

Max Giermann en Sandra Dirks. Scène uit het seminar: "Parodieën in het seminar".

Guido Neuland: Wat heb je precies van de komieken geleerd?

Sandra Dirks: Max Giermann werkt zeer professioneel, en het was voor ons beiden belangrijk om het exacte schema te hebben en dat goed te begrijpen. Het sleutelwoord hier is veiligheid. Er is improvisatie in het programma, maar er zijn ook programmaonderdelen (input) die van tevoren heel nauwkeurig gepland moeten worden. We delen waarschijnlijk de behoefte om ons vertrouwd te maken met de ruimte om precies te weten binnen welke parameters we werken.

Iedereen op zijn eigen manier. Ik heb ook gemerkt dat zelfs professionele acteurs veel spanning ervaren. Dat is menselijk en volkomen normaal. Maar ik was me er nog nooit zo bewust van geweest. Dat heeft mijn manier van omgaan met podiumvrees fundamenteel veranderd. Als die spanning er niet is, voelt het alsof er iets ontbreekt.

Michael Krieg & Sandra Dirks. Uit het seminar “Comedy in the Seminar”.

Maar ik heb zoveel meer voor mijn werk geleerd van Michael Krieg . Niet alleen van zijn schrijfwerk en zijn algemene kennis van comedy, maar ook van zijn aanpak in de omgang met deelnemers. Zijn ontspannen, open houding past veel beter bij mij. Dat is ontzettend waardevol voor me. Vroeger behandelde ik seminardeelnemers heel voorzichtig, alsof ze van glas waren; dat had ik geleerd in verschillende train-the-trainer seminars. Maar eerlijk gezegd, dat is ontzettend saai! Je behandelt klanten niet zo voorzichtig, zelfs niet in het bedrijfsleven. Ik moest altijd doen alsof. Soms wilde ik iets met klem tegen deelnemers zeggen, of juist brutaal. Dat doe ik in het echte leven ook. Als er een betweter in het seminar zit, kun je dat gewoon zeggen. Dat is wat ik nu doe. Een gevoel of een gedachte vrijuit uiten en beseffen dat het een cathartisch effect heeft op de sfeer. Het gaat er niet om onbeleefd te zijn. Maar die constante mentale oefening: "Welk effect zal dit op de deelnemer hebben?" – daar moeten we dieper op ingaan! Dat voelt niet authentiek aan. Michael Krieg heeft die coachingcursussen niet gevolgd, en dat is maar goed ook. Soms keek hij me ongelovig aan als ik bang was dat hij een brutale deelnemer op zijn plek zou zetten met al even brutaal gedrag. Nu kijk ik met bewondering naar hem en vertrouw ik hem. Dat hij soms het voortouw neemt en de dingen op hun beloop laat. Waarom niet? Nu geniet ik zoveel meer van mijn werk. Humor maakt dit soort dingen mogelijk. Het is oké om soms brutaal te zijn. Om de consequenties onder ogen te zien, niet om ze te ontlopen. Humor is alleen voor de dapperen.

Meer informatie over Sandra Dirks is te vinden op haar website:
www.apprenti.de